දෙවියන් වහන්සේ ඊශ්‍රායෙල්වරුන්ව ඊජිප්තුවේ වහල්භාවයෙන් පිටතට ගෙනැවිත් කාන්තාරය හරහා ගෙන යන විට, උන්වහන්සේ ඔවුන්ට අණ කළේ, “මා ඔවුන් අතර වාසය කරන පිණිස ඔව්හු මට ශුද්ධස්ථානයක් සාදත්වා” (නික්මයාම 25:8). මෙම ශුද්ධස්ථානය මණ්ඩපය ලෙස හැඳින්වූ අතර පසුව ඊශ්‍රායෙල්වරුන් කානාන් දේශයට ඇතුළු වූ පසු දේවමාළිගාව මගින් ප්‍රතිස්ථාපනය විය.

මෙම පදයෙන් අපට පෙනෙන්නේ දෙවියන් වහන්සේට තම සෙනඟ මැද වාසය කිරීමට ආශාවක් තිබූ බවයි. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ පැමිණීමේ සිට, දෙවියන් වහන්සේ තවදුරටත් කිසිදු භූමික ගොඩනැගිල්ලක වාසය නොකරනසේක. උන්වහන්සේ දැන් මිනිස් හදවත් හා නිවාසවල වාසය කිරීමට සොයන සේක. ස්වාමින් වහන්සේ අදටත් කතා කරන්නේ, ‘මට ඔබ සමඟ වාසය කිරීමට හැකි වන පරිදි මටශුද්ධස්ථානයක් (ශුද්ධ ස්ථානයක්) සාදන්න’ යනුවෙනි. දෙවියන් වහන්සේ ස්වාමිපුරුෂයා සහ භාර්යාව විවාහය තුළ එක්සත් කරන්නේ එම අරමුණ ඇතිවය. දෙවියන් වහන්සේ ඔවුන් සමඟ වාසය කිරීම සඳහා ඔවුන් තම නිවස ශුද්ධ ස්ථානයක් ලෙස ගොඩනගා ගත යුතුය.

දෙවියන් වහන්සේගේ මහිමය සඳහා නිවසක් ගොඩනැගීම

සාමාන්‍යයෙන්, මිනිසුන් විවාහ වන විට, ඔවුන් සිතන්නේ තමන්ටම නිවසක් තැනීම ගැනයි. සෑම ක්‍රිස්තියානි නොවන යුවළකගේම අරමුණ එයයි. නමුත් ඇදහිලිවන්තයන් වශයෙන්, අපි ස්වාමින් වන යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේට සහ උන්වහන්සේගේ වචනයට ගරු කිරීමට නම්, අපි අපටම නිවසක් ගොඩනොනැඟිය යුතුය. දෙවියන් වහන්සේට වාසය කිරීම පිණිස අප ශුද්ධස්ථානයක් ගොඩනැඟිය යුතුය. සැබෑ ක්‍රිස්තියානි නිවසක් සහ ක්‍රිස්තියානි නොවන නිවසක් අතර ඇති මූලික වෙනස මෙයයි. බොහෝ ඇදහිලිවන්තයන්ගේ අරමුණ මෙය නොවන නිසා, ඔවුන්ගේ නිවෙස්වල බොහෝ දුක්ඛිත හා අභක්තිකකම් අපට පෙනේ. ඔවුන් තම නිවස ගොඩනඟා ඇත්තේ දෙවියන් වහන්සේට නොව තමන්ටමයි.

මිනිසුන් විවාහ වන විට, ඔවුන් කොතරම් සතුටින් සිටින්නට යනවාද යන්න පිළිබඳව ඔවුන්ට විශාල බලාපොරොත්තු ඇත. නමුත් මාස හයකට පසු, යථාර්ථය ස්ථාපිත වන විට, එය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කතාවකි. ඔවුන් නිරන්තරයෙන් එකිනෙකා සමග රණ්ඩු වෙති, කෑ ගසාගනිති. ඔවුන්ගේ දසවන සංවත්සරය ළඟා වන විට, බොහෝ යුවළයන් එකිනෙකා ගැන අමනාප වී වෙහෙසට පත්ව සිටිති. ඒ ඇයි? මන්ද ඔවුන් ආත්මාර්ථකාමී ලෙස තමන්ටම නිවසක් ගොඩනඟා ගත් බැවිනි. නමුත් දෙවියන් වහන්සේගේ වචනය අපට උගන්වන්නේ අපට සතුටින් විවාහ ජීවිතයක් ගත කළ හැක්කේ දෙවියන් වහන්සේව මහිමයට පත් කිරීමට සහ උන් වහන්සේ වෙනුවෙන් අපගේ නිවස ගොඩනැඟීමට උත්සාහ කළහොත් පමණක් බවයි.

විවාහක යුවළයන් සඳහා දෙවියන් වහන්සේගේ අරමුණ පැරණි ගිවිසුමේ ඊශ්‍රායෙල්වරුන් සඳහා වූ උන්වහන්සේගේ අරමුණටම සමානය. උන්වහන්සේ මිනිසුන්ව විවාහය තුළ එක් කරනසේක, එවිට ඔවුන්ට උන් වහන්සේගේ මහිමය සඳහා නිවසක් ගොඩනැඟිය හැකිය. නික්මයාම පොතේ, දෙවියන් වහන්සේ ඊශ්‍රායෙල්වරුන්ට මණ්ඩපය සඳහා නිශ්චිත ගොඩනැගිලි සැලසුම් ලබා දුන් අතර, ඔවුන් එය හරියටම උන්වහන්සේ අණ කළ ආකාරයටම ගොඩනැඟිය යුතු විය. ඊශ්‍රායෙල්වරු දෙවියන් වහන්සේගේ සැලැස්ම හරියටම අනුගමනය කිරීමට තරම් නිහතමානී වූහ. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, ස්වාමින් වහන්සේගේ මහිමය එම මණ්ඩපය මත රැඳී තිබුණි (නික්මයාම 40:34). දෙවියන් වහන්සේගේ මහිමය ඔබේ නිවසේ වාසය කිරීමට ඔබට අවශ්‍ය නම්, ඔබ දෙවියන් වහන්සේගේ සැලැස්මට අනුව ඔබේ නිවස හරියටම ගොඩනගා ගත යුතුය. ස්වාමින් වහන්සේ ශුද්ධ ලියවිල්ලේ අණ කර ඇති ආකාරයටම ඔබේ විවාහය ගොඩනඟා ගැනීමට උත්සුක වන්න. එවිට දෙවියන් වහන්සේගේ මහිමය ඔබේ නිවස මත ද රැඳෙනු ඇත.

දෙවියන් වහන්සේගේ විධානයන්ට අනුව නිවසක් ගොඩනැගීම

බොහෝ ක්‍රිස්තියානි නිවාසවල අපට තිත්තකම, ඊර්ෂ්‍යාව, මැසිවිලි නැඟීම සහ මුදලට ඇති ප්‍රේමය දක්නට ලැබේ. මෙය ක්‍රිස්තියානි නොවන නිවසකට වඩා එතරම් වෙනස් නොවේ. හේතුව පැහැදිලිය: දෙවියන් වහන්සේගේ මහිමයෙන් නිවස පුරවා ගත නොහැක, මන්ද යුවළ දෙවියන් වහන්සේගේ වචනයට අනුව එය ගොඩනැගීමට උත්සාහ කර නැත. ඒ වෙනුවට, ඔවුන් තමන්ගේම හේතුවට අනුව තම නිවස ගොඩනඟා ගත්හ.

(1 කොරින්ති 11:3) හි, නිවස සඳහා දෙවියන් වහන්සේගේ විධානයන් අපට පැහැදිලිව පෙනේ: "ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පුරුෂයාගේ හිසය, පුරුෂයා ස්ත්රියගේ හිසය." ක්‍රිස්තියානි නිවාසවල මෙම වචන කෙටූ ලී පුවරු එල්ලා තිබීම අපට බොහෝ විට දැකිය හැකිය - "ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මේ නිවසේ ප්‍රධානියාය" නමුත් යථාර්ථය නම්, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මේ නිවසේ ප්‍රධානියා නොවේ. දෙවියන් වහන්සේ ආදම් සහ ඒව මැවූ විට, උන්වහන්සේ ආදම්ව ඒවට ප්‍රධානියා ලෙස දුන් සේක. දෙවියන් වහන්සේම ආදම්ගේ ප්‍රධානියා විය. දෙවියන් වහන්සේ ඔවුන් එකට එකතු කළ පසු, ශුද්ධ ලියවිල්ලේ අප කියවන ඊළඟ දෙය නම් සාතන් දර්ශනයට ඇතුළු වූ බවයි. මෙය අපට උගන්වන්නේ, අද පවා, දෙවියන් වහන්සේ පුරුෂයෙකු සහ ස්ත්‍රියක් විවාහයකින් එක් කළ වහාම, සාතන් පැමිණෙන බවයි. එබැවින්, අපි අවදියෙන් සිටිය යුතුය. සාතන්ට කිසිසේත් අපගේ නිවෙස්වලට ඇතුළු වීමට නොහැකි විය යුතුය.

සාතන් ඒ මුල් නිවසට ඇතුළු වූයේ කෙසේද? ඒ ආදම් සහ ඒව දෙවියන් වහන්සේගේ නියෝගය අනුගමනය නොකළ හේතුවෙනි. සාතන් ඒව වෙත පැමිණ දෙවියන් වහන්සේගේ අණට අකීකරු වන ලෙස යෝජනා කළ විට, ඇය මෙසේ පැවසිය යුතුව තිබුණි, “සාතන්, මට තනිවම මේ තීරණය ගත නොහැක. දෙවියන් වහන්සේ මට හිසක් දී ඇත. මම මුලින්ම ඔහුගෙන් විමසන්නම්, පසුව මම ඔබට පිළිතුරු දෙන්නෙමි.” ඇය එසේ කළා නම් එය කෙතරම් වෙනස් කතාවක් වනු ඇත්ද! නමුත් ඇය සාතන් සමඟ සාකච්ඡාවක් පවත්වා අවසානයේ ඇගේ හිසෙන් විමසන්නේ නැතිව තනිවම තීරණයක් ගත්තාය. ඇය දෙවියන් වහන්සේගේ නීතිය කඩ කළ අතර, පසුව ඇගේ සැමියාට ද දෙවියන් වහන්සේට අකීකරු වන ලෙස පැවසුවාය. ආදම්ද ඇයට මෙසේ පැවසිය යුතුව තිබුණි, “දෙවියන් වහන්සේ මාගේ හිසයි. මම උන්වහන්සේගෙන් විමසන්නෙමි.” නමුත් ඔහු ද දෙවියන් වහන්සේගේ නියෝගය අනුගමනය කළේ නැත. ඔවුන් ඔවුන්ගේ නිවස සඳහා දෙවියන් වහන්සේගේ නියෝගය අනුගමනය කළේ නම්, අද ලෝකයේ ඇති සියලුම පාප, දුක්ඛිත හා ව්යාකූලත්වය නොපවතිනු ඇත. සාතන් බොහෝ නිවාසවලට විනිවිද ගොස් අදටත් ඒවා විනාශ කරන්නේ එලෙසයි. (ගීතාවලිය 127:1) පවසන්නේ, “ස්වාමීන් වහන්සේ නිවස නොසාදනසේක් නම්, සාදන්නෝ නිෂ්ඵල ලෙස වෙහෙසෙති.”

ස්වාමින් වහන්සේට අපගේ නිවස ගොඩනඟා ගත හැකි එකම මාර්ගය වන්නේ අපි උන්වහන්සේගේ වචනයට හරියටම කීකරු වුවහොත් පමණි.

සවන් දීමට.