"මක්නිසාද සියල්ල උන්වහන්සේගෙන්ය" (රෝම 11:36). ස්වර්ගරාජ්‍යය ආත්මයෙන් දිළිඳුන්ට අයිති බව යේසුස්වහන්සේ පැවසූසේක (මතෙව් 5:3). එමෙන්ම ස්වර්ගරාජ්‍යයට ඇතුළත් වන්නේ පියාණන්වහන්සේගේ කැමැත්ත කරන්නන් පමණක් බවද උන්වහන්සේ පැවසූසේක (මතෙව් 7:21). ස්වර්ගරාජ්‍යය සදාකාලිකය, එහි සොයාගත හැක්කේ දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත තුළ කරන ලද දේවල් පමණි. ආත්මයෙන් දිළිඳුන් යනු තමුන්ගේ මානුෂික අසම්පූර්ණකම ගැන සිහියෙන් සිටින, එම නිසා දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්තට සම්පූර්ණයෙන්ම යටත් වන අයයි. මේ අර්ථයෙන් බලන කල, යේසුස්වහන්සේ නිරන්තරයෙන්ම ආත්මයෙන් දිළිඳුව සිටිසේක.

මනුෂ්‍යයා ජීවත් විය යුතු බවට දෙවියන්වහන්සේ අදහස් කළ ආකාරයටම උන්වහන්සේ ජීවත් වූසේක - එනම් දෙවියන්වහන්සේගෙන් වෙන්ව තමන්ගේ මනසේ බලය පාවිච්චි කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කරමින්, දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි නිරන්තර යැපීමෙන් යුතුවය. උන්වහන්සේගේ මෙම වචන ගැන සිතන්න: "පුත්‍රයාණන්ට තමන් විසින්ම කිසිවක් කරන්ට නුපුලුවන......මම මාගෙන්ම කිසිවක් නොකර, පියාණන්වහන්සේ මට උගන්වා වදාළ ලෙස මේ දේ කථාකරමි.....මම මවිසින්ම ඇවිත් නොසිටිමි, උන්වහන්සේ මා එවූසේක.....මක්නිසාද මම මාගෙන්ම කථානොකළෙමි; නුමුත් මා එවූ පියාණන්වහන්සේම ම විසින් කුමක් කියන්ටද කුමක් කථාකරන්ටද කියා මට ආඥාවක් දුන්සේක....මා නුඹලාට කියන වචන මාගෙන්ම කියන්නේ නැත. නුමුත් මා තුළ වසන පියාණන්වහන්සේ තමන්ගේ ක්‍රියා කරන්නේය" (යොහන් 5:19,30; 8:28,42; 12:49; 14:10).

යේසුස්වහන්සේ කිසි විටෙකත් යම් අවශ්‍යතාවයක් දුටු පමණින්ම ක්‍රියා නොකළසේක. උන්වහන්සේ එම අවශ්‍යතාවය දුටුසේක, ඒ ගැන සැලකිලිමත් වූසේක, නමුත් ක්‍රියා කළේ තමන්ගේ පියාණන්වහන්සේ උන්වහන්සේට පැවසූ විට පමණි. ලෝකය ගැලවුම්කරුවෙකුගේ දැඩි අවශ්‍යතාවයෙන් පසුවෙද්දී, උන්වහන්සේ ස්වර්ගයේ අවම වශයෙන් අවුරුදු හාරදහසක් බලා සිටි අතර, පියාණන්වහන්සේ උන්වහන්සේව එවූ විට පොළොවට පැමිණිසේක (යොහන් 8:42). "නුමුත් කාලය සම්පූර්ණවූ කල දෙවියන්වහන්සේ තමන් වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන් එවන ලද්දේය" (ගලාති 4:4). දෙවියන්වහන්සේ සියලු දේටම සුදුසු කාලයක් නියම කර ඇත (දේශනාකාරයා 3:1). ඒ කාලය දන්නේ දෙවියන්වහන්සේ පමණි, එබැවින් යේසුස්වහන්සේ කළාක් මෙන් අපිත් සෑම දෙයකදීම පියාණන්වහන්සේගේ කැමැත්ත සෙවුවහොත් අපට වැරදෙන්නේ නැත. යේසුස්වහන්සේ පොළොවට පැමිණි විට, තමන්ට යහපත් යයි හැඟුණු හැම දේම කරමින් ඇවිද්දේ නැත. උන්වහන්සේගේ මනස සම්පූර්ණයෙන්ම පවිත්‍රව තිබුණද, මනසට ආ පමණින් කිසිම අදහසක් මත උන්වහන්සේ ක්‍රියා නොකළසේක. නැත, උන්වහන්සේ තමන්ගේ මනස ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගේ මෙහෙකරුවෙකු කරගත්තසේක.

වයස අවුරුදු දොළහ වන විටදීම උන්වහන්සේ ශුද්ධ ලියවිලි මනාව දැන සිටියද, ඊළඟ අවුරුදු දහඅට උන්වහන්සේ ගත කළේ සිය මව සමඟ සිටිමින්, මේස සහ පුටු ආදිය සාදන වඩුවෙකු ලෙසය. උන්වහන්සේ වටා සිටි විනාශ වී යන මනුෂ්‍යයන්ට අවශ්‍ය වූ පණිවිඩයම උන්වහන්සේ සතුව තිබුණද, උන්වහන්සේ දේශනා කිරීමේ සේවයට ගියේ නැත. ඒ මන්ද? පියාණන්වහන්සේගේ කාලය තවම පැමිණ නොතිබූ බැවිනි.

යේසුස්වහන්සේ බලා සිටීමට බිය වූයේ නැත. "අදහාගන්නා තැනැත්තේ ඉක්මන් නොවන්නේය" (යෙසායා 28:16). උන්වහන්සේගේ පියාණන්වහන්සේගේ කාලය පැමිණි විට, උන්වහන්සේ සිය වඩු මඩුවෙන් පිටතට පැමිණ දේශනා කිරීමට පටන් ගත්සේක. ඉන්පසුව බොහෝ විට, යම් යම් ක්‍රියාමාර්ග ගැන උන්වහන්සේ පැවසුවේ, "මාගේ පැය තවම පැමිණියේ නැත" කියාය (යොහන් 2:4; 7:6). යේසුස්වහන්සේගේ ජීවිතයේ සියල්ල පාලනය වූයේ පියාණන්වහන්සේගේ වේලාව සහ කැමැත්ත මගිනි. මනුෂ්‍යයන්ගේ අවශ්‍යතා ගැන පමණක් යේසුස්වහන්සේට ක්‍රියා කිරීමට කැඳවීමක් වූයේ නැත, මන්ද එසේ වූවා නම් එය උන්වහන්සේගෙන්ම - එනම් උන්වහන්සේගේ ප්‍රාණයෙන්ම - ක්‍රියා කිරීමක් වන බැවිනි. මනුෂ්‍යයන්ගේ අවශ්‍යතාවය සැලකිල්ලට ගත යුතුව තිබුණද, ඉටු විය යුතුව තිබුණේ දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්තයි. යේසුස්වහන්සේ යොහන් 4:34,35 හි එය ඉතා පැහැදිලි කළසේක. අවශ්‍යතාවය (35 පදය): "ඇස් ඔසවා ගොයම දෙස බලන්නැයි නුඹලාට කියමි; මක්නිසාද ඒවා දැනටම කැපීමට පැසී තිබේ..." ක්‍රියාකාරීත්වයේ මූලධර්මය (34 පදය): "මාගේ කෑම නම් මා එවූ උන්වහන්සේගේ කැමැත්ත කිරීමත් උන්වහන්සේගේ කාර්යය සම්පූර්ණ කිරීමත්ය." යේසුස්වහන්සේ සිය මිතුරන් යෝජනා කළ බොහෝ යහපත් දේ නොකළසේක, මන්ද උන්වහන්සේ මනුෂ්‍යයන්ට සවන් දී මතුපිටින් යහපත් යයි පෙනෙන දේ කළහොත්, පියාණන්වහන්සේ උන්වහන්සේ උදෙසා තබා තිබූ හොඳම දේ උන්වහන්සේට මගහැරෙන බව උන්වහන්සේ දැන සිටි බැවිනි.

එක් වතාවක, මනුෂ්‍යයන් උන්වහන්සේගෙන් යම් නිශ්චිත ස්ථානයක නතර වන ලෙස ඉල්ලා සිටි විට, වෙනත් ස්ථානයකට යන ලෙස තම පියාණන්වහන්සේගේ කටහඬ තමන්ට ඇසුණු බැවින් තමන්ට එසේ සිටිය නොහැකි බව උන්වහන්සේ පැවසූසේක. මානුෂික ලෙස බලන කල, මිනිසුන් උන්වහන්සේගේ පණිවිඩයට දැක්වූ අසාමාන්‍ය ප්‍රතිචාරය නිසා උන්වහන්සේ සිටි තැනම නතර වීමට ඉතා හොඳ හේතු තිබුණි. නමුත් දෙවියන්වහන්සේගේ සිතුවිලි මනුෂ්‍යයාගේ සිතුවිලි මෙන් නොවේ, දෙවියන්වහන්සේගේ මාර්ග මනුෂ්‍යයාගේ මාර්ග මෙන් නොවේ (යෙසායා 55:8). එදින උදෑසනම, යේසුස්වහන්සේ තනිවම පිටතට ගොස් යාච්ඤා කර තිබුණු අතර, පේතෘස් සහ අනෙක් අයගේ යෝජනා ඇසීමට පෙර උන්වහන්සේට තම පියාණන්වහන්සේගේ කටහඬ ඇසී තිබුණි (මාක් 1:35-39). යේසුස්වහන්සේ මානුෂික තර්කනය මත රඳා සිටියේ නැත. "නුඹේම ණුවනෙහි නොපිහිටා... උන්වහන්සේව සළකන්න, එවිට උන්වහන්සේ නුඹේ මාවත් සමතලා කරනවාඇත" යි කියන වචනයට උන්වහන්සේ කීකරු වූසේක (හිතෝපදේශ 3:5,6). උන්වහන්සේ සෑම කාරණයකදීම මඟපෙන්වීම සඳහා සිය පියාණන්වහන්සේ මත පදනම් වූසේක. යෙසායා 50:4 හි යේසුස් වහන්සේ පිළිබඳ අනාවැකිමය සඳහනක මෙසේ කියවමු: "උන්වහන්සේ උදේ පාන්දරින්ම මා අවදි කරවනසේක, ගෝලයෙක් මෙන් ඇසීමට උන්වහන්සේ උදයක් පාසා මාගේ කන අවදි කරවනසේක." එය යේසුස්වහන්සේගේ සිරිත විය. උන්වහන්සේ උදෑසන සිට දවස පුරාම සිය පියාණන්වහන්සේගේ කටහඬට සවන් දුන් අතර, පියාණන්වහන්සේ උන්වහන්සේට කිරීමට පැවසූ දේම කළසේක. කුමක් කළ යුතුදැයි තීරණය කිරීමට උන්වහන්සේ මනුෂ්‍යයන් සමඟ සාකච්ඡා නොකළ අතර, සිය පියාණන්වහන්සේ සමඟ යාච්ඤා රැස්වීම් පැවැත්වූසේක. ප්‍රාණික ක්‍රිස්තියානීන් මනුෂ්‍යයන් සමඟ සාකච්ඡා කිරීමෙන් සැලසුම් කරති. ආත්මික ක්‍රිස්තියානීන් දෙවියන්වහන්සේගෙන් ඇසෙන තෙක් බලා සිටිති.

යේසුස්වහන්සේ පියාණන්වහන්සේ නිසා ජීවත් වූසේක (යොහන් 6:57). යේසුස්වහන්සේට දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය කෑමට වඩා වැදගත් විය (මතෙව් 4:4). උන්වහන්සේට දවසකට කිහිප වතාවක්ම කෙළින්ම පියාණන් වහන්සේගෙන්ම එය ලබා ගැනීමට සිදු විය. එය ලබාගත් පසු උන්වහන්සේ ඊට කීකරු වූසේක. කීකරුකමද උන්වහන්සේගේ දිනපතා කෑමට වඩා වැදගත් විය (යොහන් 4:34). යේසුස්වහන්සේ පියාණන්වහන්සේ මත යැපෙමින් ජීවත් වූසේක[cite: 1]. දවස පුරා උන්වහන්සේගේ ආකල්පය වූයේ, "පියාණෙනි කථාකළ මැනව, මම අසමි" යන්නයි. උන්වහන්සේ දේවමාළිගාවෙන් මුදල් මාරු කරන්නන් එළවා දැමීම ගැන සිතන්න. යේසුස්වහන්සේ දේවමාළිගාවේ සිටින විට මුදල් මාරු කරන්නන් සිටි බොහෝ අවස්ථා තිබෙන්නට ඇත, නමුත් උන්වහන්සේ ඔවුන්ව එළවා දැමුවේ නැත. උන්වහන්සේ එසේ කළේ තමන්ගේ පියාණන්වහන්සේ විසින් එසේ කිරීමට මඟපෙන්වූ විට පමණි. ප්‍රාණික ක්‍රිස්තියානීන් එක්කෝ නිරන්තරයෙන්ම මුදල් මාරු කරන්නන් එළවා දමනු ඇත, නැතහොත් කිසිදා එසේ නොකරනු ඇත. නමුත් දෙවියන්වහන්සේ විසින් මඟපෙන්වනු ලබන තැනැත්තා කවදාද, කොතැනද සහ කෙසේද ක්‍රියා කළ යුත්තේ කියා දනී. යේසුස්වහන්සේට කළ හැකිව තිබූ බොහෝ යහපත් දේ තිබුණද, උන්වහන්සේ ඒවා කිසිදා නොකළේ ඒවා උන්වහන්සේ උදෙසා වූ පියාණන්වහන්සේගේ කැමැත්තේ සීමාවෙන් පිටත තිබූ බැවිනි. උන්වහන්සේ සැමවිටම වඩාත්ම යහපත් දේවල් කිරීමට උත්සුක වූසේක. ඒවා ප්‍රමාණවත් විය. උන්වහන්සේ පොළොවට පැමිණියේ යහපත් දේ කිරීමට නොව, සිය පියාණන්වහන්සේගේ කැමැත්ත කිරීමටය.

"මාගේ පියාණන්වහන්සේගේ නිවසෙහි මා සිටින්ට ඕනෑ බව නුඹලා දැන සිටියේ නැද්ද?" කියා උන්වහන්සේ අවුරුදු දොළහේදී යෝසෙප්ගෙන් සහ මරියාගෙන් අසන ලදී (ලූක් 2:49). උන්වහන්සේ ඉටු කිරීමට උනන්දු වූයේ ඒ දේවල් පමණි. පොළොවේ අවුරුදු 33-1/2 අවසානයට පැමිණි විට, උන්වහන්සේට සැබෑ තෘප්තියෙන් යුතුව මෙසේ පැවසිය හැකි විය: "පොළොවෙහි මම ඔබවහන්සේ ගෞරවයට පැමිණෙව්වෙමි; මා විසින් කරන්ට ඔබවහන්සේ මට දුන් කාර්යය මම නිමකළෙමි" (යොහන් 17:4). උන්වහන්සේ ලෝකය පුරා සංචාරය කර තිබුණේ නැත, උන්වහන්සේ කිසිම පොතක් ලියා තිබුණේ නැත, උන්වහන්සේගේ අනුගාමිකයන් අල්ප විය, ලෝකයේ බොහෝ කොටස්වල තවමත් ඉටු නොවූ බොහෝ අවශ්‍යතා තිබුණි, ආදී වශයෙන්... නමුත් පියාණන්වහන්සේ උන්වහන්සේට නියම කළ කාර්යය උන්වහන්සේ නිම කර තිබුණි. අවසානයේදී වැදගත් වන්නේ එය සහ එයම පමණි.

(මතු සම්බන්ධයි.)

සවන් දීමට.