(මාතෙව් 5:42) හි අප මෙසේ කියවමු: “නුඹෙන් ණය ගන්ට කැමති තැනැත්තාට පිටු නොපාන්න.” සමහර අවස්ථාවලදී ශුද්ධ ලියවිල්ල ශුද්ධ ලියවිල්ල සමඟ සැසඳීමෙන් අපට කරුණු වඩා හොඳින් තේරුම් ගත හැකිය. එබැවින් මෙම පදය වඩාත් හොඳින් වටහා ගැනීමට අප ඊට සමාන්තර පදයක් දෙස බැලිය යුතුය. (ලූක් 6:35) හි යේසුස් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක: “කිසිවක් ආපසු බලාපොරොත්තු නොවී ණයට දෙන්න.”

දිනක් එක් සහෝදරයෙක් මා වෙත පැමිණ, අනෙක් සහෝදරයෙකුට රුපියල් තුන්දහසක් ණයට දුන් බවත්, ඔහු එය ආපසු දෙන බව පැවසූ බවත් කීවා මට මතකය. දීර්ඝ කාලයක් ගතවී තිබුණද ඔහු තවමත් එය ආපසු දී තිබුණේ නැත. මම මෙම සහෝදරයාට පැවසුවේ ශුද්ධ ලියවිල්ලට අකීකරු වූයේ ඔහුම බවයි. මන්ද ශුද්ධ ලියවිල්ලෙහි පවසන්නේ “කිසිවක් ආපසු ලැබෙනු ඇතැයි බලාපොරොත්තු නොවී ණයට දෙන්න” කියාය. ආපසු ලැබෙනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවෙන් ඔබ ණයට දෙන්නේ නම්, එයින් ඔබට ඇති ගෞරවය කුමක්ද? පව්කාරයෝ පවා එපමණ ප්‍රමාණයක් ආපසු ලබාගැනීමේ අභිප්‍රායෙන් පව්කාරයන්ට ණයට දෙති (ලූක් 6:34). නමුත් ඇදහිලිවන්තයෙකු ලෙස ඔබ ණයට දෙන විට වෙනස් විය යුතුය - ආපසු කිසිවක් බලාපොරොත්තු නොවන්න.

යේසුස් වහන්සේ අදහස් කළේ ඔබට පරිත්‍යාගයක් ලෙස අතහැර දැමිය හැකි මුදලක් පමණක් ණයට දිය යුතු බවයි. එබැවින්, මම මෙම සහෝදරයාට පැවසුවේ, අනෙක් සහෝදරයා ණයට ඉල්ලූ විට ඔහුට රුපියල් තුන්දහසක් ණයට නොදිය යුතුව තිබූ බවයි. ඔහු පැවසීමට තිබුණේ, “කනගාටුයි, මට ඔබට රුපියල් තුන්දහසක් දීමට තරම් වත්කමක් නැත, නමුත් මට රුපියල් 500 ක් දිය හැකිය” කියාය. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඔබට නැවත කිසි දිනෙක නොලැබුණත් කමක් නැතැයි සිතෙන තරම් මුදලක් පමණක් ණයට දෙන්න. එය තෑග්ගක් ලෙස සලකන්න, ඔහු එය ආපසු නොදුන්නොත්, එය එතැනින් නිමයි. නමුත් ඔබ එසේ නොකළේ නම්, ඔබ ශුද්ධ ලියවිල්ලට අකීකරු වී ඇත.

මෙම කාරණාවලදී අප එහි ආත්මය (අභිප්‍රාය) තේරුම් ගත යුතුය.

“නුඹෙන් ණය ගන්ට කැමති තැනැත්තාට පිටු නොපාන්න.” කියා යේසුස් වහන්සේ පැවසූ විට උන්වහන්සේ අදහස් කළේ කුමක්ද? මා තරුණ කිතුනුවෙකුව සිටියදී, නාවික හමුදා නිලධාරියෙකු ලෙස විශාල මුදලක් (මට අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා බෙහෙවින් වැඩි) ඉපයූ අතර මට ඉතිරි කිරීමට තරම් මුදල් තිබුණි. සභාවේ සිටි දුප්පත් සහෝදරයෙක් ඒ බව දැන මා වෙත පැමිණ ණයට මුදල් ඉල්ලා සිටියේය. මම ඔහුගෙන් කොපමණ ප්‍රමාණයක් අවශ්‍යදැයි ඇසූ අතර ඔහු මාසයකින් එය ආපසු ගෙවීමට එකඟ විය. ඊළඟ මාසය පැමිණි අතර, ඔහු මා වෙත පැමිණ තමා ගත් ණය තවමත් ආපසු දීමට නොහැකි බව පැවසූ අතර තවත් මුදල් ඉල්ලා සිටියේය, එබැවින් මම ඔහුට තවත් මුදල් දුන්නෙමි. “නුඹෙන් ණය ගන්ට කැමති තැනැත්තාට පිටු නොපාන්න” යන මෙම පදය මගේ සිතේ තිබූ අතර, මම මාස ගණනාවක් තිස්සේ ඔහුට මුදල් දීම දිගටම කරගෙන ගියෙමි. මම ශුද්ධ ලියවිල්ලට කීකරු වන බව සිතමින් මම නිහඬව සිටියෙමි. මම තරුණ, අලුතින් බව්තිස්ම වූ කිතුනුවෙකුව සිටි අතර මා දන්නා තරමින් ශුද්ධ ලියවිල්ලෙහි සඳහන් දේ කළෙමි. නමුත් ටික කලකට පසු මෙම මුදල් ලබා ගත් තැනැත්තා පසුබට වී මත්පැන් පානයට සහ වෙනත් නරක පුරුදුවලට වැටුණි. එය ඇසූ විට, මම ඔහුට ලිපියක් යවමින් කියා සිටියේ ඔහු මත්පැන් මිලදී ගැනීමට සහ යක්‍ෂයාගේ රාජ්‍යයට මුදල් සැපයීමට එම මුදල් භාවිතා කළේ නම්, ඔහු එම මුදල් මට ආපසු දීම වඩා හොඳ බවයි, මන්ද මෙම මුදල් දෙවියන් වහන්සේගේ රාජ්‍යය සඳහා භාවිතා කළ යුතුව තිබූ බැවිනි. ඔහු මා සමඟ ඉතා කෝපයට පත් වූ අතර මම කරන ආකාරයේ ඉල්ලීම් කිසිම ජීවනයක් නොමැති නිකායන් වල සිටින අයවත් නොකරන බව පැවසීය.

එවිට ස්වාමීන්වහන්සේ මට එය අමතක කිරීමට වදාළ සේක. මම නැවත කිසි දිනෙක ඔහුට ලිපි ලිව්වේ නැත, මට කිසි දිනෙක එම මුදල් ආපසු ලැබුණේද නැත. “ස්වාමීනි, මා කළ වරද කුමක්ද? ‘ඔබෙන් ණය ගන්ට කැමති තැනැත්තාට පිටු නොපාන්න’ යන ඔබගේ ශුද්ධ ලියවිල්ලට මම කීකරු වුණෙමි” යි මම සිතුවෙමි. මෙම වසර 50 කට ආසන්න කාලය පුරාම මට උපකාර වූ දෙයක් ස්වාමීන්වහන්සේ මට කියා දුන් සේක. එනම්, ඔබ ශුද්ධ ලියවිල්ල ශුද්ධ ලියවිල්ල සමඟ සැසඳිය යුතුය. මම එම මුදල් මගේම මුදල් මෙන් සැලකූ බව ස්වාමීන්වහන්සේ මට පෙන්වා දුන් සේක. එක් ශුද්ධ ලියවිල්ලක සඳහන් වූයේ ඉල්ලන තැනැත්තාට මම ණයට දිය යුතු බවයි, නමුත් මට අයිති කිසිවක් මට අයිති නැති බව පවසන තවත් ශුද්ධ ලියවිල්ලක් තිබේ - පොළොවේ ඇති සියල්ල ස්වාමීන්වහන්සේට අයිතිය. «පොළොවද එහි පූර්ණතාවද ස්වාමීන්වහන්සේගේය» (1 කොරින්ති 10:26). එබැවින් මගේ යැයි මම සිතන වැටුපක් මට ලැබෙන විට, එය මගේ නොවන බව මට තේරුම් ගැනීමට සිදු වේ; මම එය අතහැර දැමිය යුතුය. මම එය ස්වාමීන්වහන්සේට දිය යුතුය. මාසයේ පළමු වෙනිදා මම මගේ වැටුප ලබාගෙන එය මගේ බැංකු ගිණුමේ තිබුණද, එය මගේ මුදල් නොවන බවත්, එය දෙවියන්වහන්සේගේ මුදල් බවත් මම පැවසිය යුතුය.

එම අවස්ථාවේදී මට සිහිපත්වූ උපමාවක් නම්: යමෙකු මට රුපියල් 5000 ක් තබාගෙන පසුව ආපසු දෙන ලෙස දී තිබියදී, වෙනත් අයෙකු එම අවස්ථාවේදී මා වෙත පැමිණ මා ළඟ රුපියල් 5000 ක් ඇති බව අසා රුපියල් 3000 ක් ණයට දෙන ලෙස ඉල්ලා සිටියහොත් මම කුමක් කියන්නෙම්ද? මම කියන්නේ, “කනගාටුයි සහෝදරයා; ඒක මගේ මුදල් නෙවෙයි, වෙන කෙනෙකුගේ මුදල්. ඔහු මගෙන් ඉල්ලා සිටියේ එය ඔහු වෙනුවෙන් තබා ගන්නා ලෙසයි. මම ඒ ගැන ඔහුගෙන් අසා, එය ඔබට දීමට ඔහු මට ඉඩ දුන්නොත්, මම එය ඔබට දෙන්නෙමි.” එය මගේ මුදල් නොවන බැවින් මෙම තත්වය හසුරුවන ධර්මිෂ්ඨ ක්‍රමය එය නොවේද? මම මගේ වැටුප ස්වාමීන්වහන්සේගේ මුදල් ලෙස සැලකුවේ නම්, මම එය මම කළ තරම් පහසුවෙන් පිටතට නොදෙනු ඇත. එම සහෝදරයා මාගෙන් ණයට ගැනීමට පැමිණි විට, මම මෙසේ පවසන්නට තිබුණි, “ඔව්, ඒක හොඳයි; හිඟකමින් පෙළෙන කෙනෙකුට ණයට දීම මට නිවැරදියි, නමුත් මුදල් අයිති තැනැත්තාගෙන් (මෙම අවස්ථාවේ දී ස්වාමීන්වහන්සේගෙන්) ගොස් ඇසීමට මට ඉඩ දෙන්න. මම එය ස්වාමීන්වහන්සේ වෙත ගෙන ගොස්, ‘ස්වාමීනි, මම මෙම තැනැත්තාට එය දෙනවාට ඔබ කැමතිද?’ කියා අසනු ඇත.” සමහර විට ස්වාමීන්වහන්සේ ඔව් හෝ නැත කියා පවසනු ඇත.

දෙවියන්වහන්සේ කතා කරන සේක; උන්වහන්සේ ජීවමාන දෙවි කෙනෙකි. සමහර විට පළමු වතාවේදී උන්වහන්සේ ඔව් යැයි පවසනු ඇත, දෙවන වතාවේදී උන්වහන්සේ නැත යැයි පවසනු ඇත, නමුත් මම සවන් දීමට බලා සිටියේ නැත. මම ව්‍යවස්ථාවේ පරමාර්තයට නොව වචනාර්ථයට අනුව ගිය අතර මම බන්ධනයට අසු වුණෙමි, නමුත් ශුද්ධ ලියවිල්ලට අකීකරු වන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව මගේ ජීවිතයේ ඉතා මුල් අවධියේදීම මම පාඩමක් ඉගෙන ගැනීම ගැන මම ඉතා සන්තෝෂ වෙමි - “එය ලියා තිබේ” සහ “තවද එය මෙසේද ලියා තිබේ.” තේරුම් ගැනීමට නම් මට ශුද්ධ ලියවිල්ල ශුද්ධ ලියවිල්ල සමඟ සැසඳීමට අවශ්‍ය වේ. මෙහි සඳහන් කර ඇති ආකාරයටම අද මාගෙන් ඉල්ලන සෑම කෙනෙකුටම ණයට දීමට මම කැමැත්තෙමි. නමුත් මට ඇති සියල්ල ස්වාමීන්වහන්සේට අයිති බව වටහා ගැනීමට මට අවශ්‍යය, එබැවින් ස්වාමීන්වහන්සේගෙන් නොඅසා මට එය පිටතට දිය නොහැක, මිනිසුන් මා වෙත පැමිණ මාගෙන් මුදල් ඉල්ලූ විට මම පසුව අනුගමනය කළේ එයයි. මම දැන් කියන්නේ, “මම ස්වාමීන්වහන්සේව සොයන්නෙමි; මගේ ආත්මය තුළ මට නිදහස තිබේ නම්, මම එය ඔබට දෙන්නෙමි.” තවද මා ලබා දී නැවත කිසි දිනෙක ලබා නොගත් අවස්ථා තිබේ, සහ ස්වාමීන්වහන්සේ මට දීමට නිදහස ලබා නොදුන් බැවින් මා ලබා නොදුන් අවස්ථා තිබේ, නමුත් මගේ සිත කැමැත්තෙන් තිබුණි.

යේසුස් වහන්සේ මේ සියලු දේ කතා කළේ මොන ආත්මයෙන්ද යන්න අපට තේරුම් ගැණීමට මෙය උදාහරණයකි. එයින් අදහස් කරන්නේ මිනිසුන් අපව පාපිස්නකට මෙන් සැලකීමට ඉඩ හැරීම නොවේ. මූලධර්මය නම් අප කිසිවෙකුගෙන් පළි නොගන්නා බවත් අපට රිදවූ අයෙකුගෙන් නැවත පළිගැනීමට අප අදහස් නොකරන බවත්ය.

සවන් දීමට.